‘चैतन्य’चे ५० टेस्टी पराठे

पुण्यात चविष्ट, स्वादिष्ट पंजाबी पराठे खायचे असतील तर जी काही मोजकी रेस्तराँ आहेत, त्यामध्ये चैतन्य पराठा हाऊसचा नंबर वरचा लागतो. फर्ग्युसन रस्त्यावर तुकाराम पादुका चौकाजवळ गेल्या २५ वर्षांपासून चैतन्य पराठा हाऊस ग्राहकांना विविध प्रकारचे पराठे खाऊ घालते आहे. सध्या इथे ५० प्रकारचे पराठे मिळतात. त्यासोबत इतर पंजाबी पदार्थही मिळतात. या ठिकाणी मिळणारे अमृतसरी पराठा आणि पनीर चीज पराठा ग्राहकांना विशेष आवडतात. फूडी आशिषचे पोट आणि आत्मा दोन्हीही या रेस्तराँमध्ये खाललेल्या पराठ्यांनी तृप्त झाले. या रेस्तराँविषयी सविस्तर माहिती घेण्यासाठी व्हिडिओ नक्की बघा.

‘अजंठा’चा बटाटे वडा सांबार

बटाटे वडा सांबार ही डिश महाराष्ट्रातील प्रत्येक खवय्या व्यक्तीला आवडणारीच. खुसखशीत बटाटे वडा आणि त्यावर गरमागरम सांबार असेल तर खायला कोण नाही मांडणार. पुण्यात लाल बहादूर शास्त्री रस्त्यावर अजंठा रेस्तराँमध्ये भन्नाट बटाटे वडा सांबार मिळतं. इथं मिळणाऱ्या सांबारचे वेगळेपण आहे. या सांबारची चव काहीशी सॅम्पलसारखीच आहे. सांबारवर मस्त तर्री असते आणि चवीलाही ते तिखटच लागते. फूडी आशिषला इथला वडा सांबार का आवडतो, त्याचे काय वेगळेपण आहे हे सविस्तरपणे माहिती करून घेण्यासाठी व्हिडिओ नक्की बघा.

टिळक रोडवरचं सिद्धीविनायक डायनिंग हॉल…

काही काही रेस्तराँमध्ये खरंच खूप छान जेवण मिळते. ही रेस्तराँ फार प्रसिद्धीच्या मागे लागत नाहीत. ग्राहकांच्या क्षुधाशांतीचे काम प्रामाणिकपणे नि नित्यनेमाने ते करीत असतात. पुण्यात टिळक रस्त्यावर असलेला सिद्धिविनायक डायनिंग हॉल हा अशाच ठिकाणांपैकी एक.

गेल्या अनेक वर्षांपासून इथे थाळी पद्धतीने सुंदर चवीचे शाकाहारी जेवण ग्राहकांना दिले जात आहे. एकीकडे थाळी पद्धतीच्या जेवणाचे महानगरांमध्ये पीक आलेले असताना आणि जेवण कमी आणि फरसाण जास्त अशी गत झालेली असताना सिद्धिविनायक डायनिंग हॉल या सगळ्यांमध्ये एकदम वेगळे आहे.

इथल्या जेवणाची चव जिभेवर रेंगाळत राहते. मी गेल्या अनेक वर्षांपासून या रेस्तराँमध्ये जातोय. आता याच रेस्तराँवरचा हा व्हिडिओ तुमच्यासाठी घेऊन आलो आहोत.

अकोल्यात खाल्लेला ‘खस्ता’

आयुष्यात खूप ‘खस्ता’ खाल्ल्या आहेत…  असं जर कुणी तुम्हाला अकोल्यामध्ये म्हटलं तर त्याचं म्हणणं फार गांभीर्यानं घेऊ नका. अकोल्यामध्ये खस्ता म्हणजे त्रिकोणी आकारातली एकदम छान कुरकुरीत नि खुसखुशीत पुरी. त्यामुळं खूप खस्ता खाल्ल्या आहेत, याचा अर्थ संबंधित व्यक्तीनं त्रिकोणी आकारातील पु-यांवर पुरेपूर तावा मारलाय.

मागे एकदा अकोल्यामध्ये गेलो होतो. तेव्हा माझी पुतणी राधा म्हणाली, की चल आपण खस्ता खाऊन येऊ. म्हटलं, अगं आयुष्यात आधीच इतक्या खस्ता खातोय नि तू कुठं जास्त खस्ता खायला लावतेस. तेव्हा तिनं खस्ता हा खायचा पदार्थ आहे आणि तो कसा खातात, याबाबत सविस्तर सांगितलं आणि मग सर्व गोष्टींचा उलगडा झाला.

जठार पेठेतल्या राऊतवाडी इथं रेणुकाई नावानं चाट भांडार आहे. तिथला खस्ता चांगला आहे, असं राधा सांगत होती. पण आम्ही थोडे दूर रणपिसे रोडवर गेलो. शितला माता मंदिरासमोरच्या खाऊगल्लीवर पोहोचलो. तिथं बऱ्याच गाड्या होत्या. काही पावभाजीच्या. पाणी भेळपुरीच्या. काही कच्छी दाबेलीच्या. आम्ही जय भोले भेल भांडारच्या गाडीवर गेलो. निवड अर्थातच राधाची. तिथं बरंच काही मिळत होतं. बटर वडापाव, बटर कच्छी दाबेली, सामोसा, कचोरी, भेळ, रगडा पॅटिस, शेवपुरी आणि दहीपुरी वगैरे. चाट आणि संबंधित सर्वच पदार्थ तिथं होते. अर्थात, आम्हाला म्हणजे मला विशेष रस होता खस्तामध्ये.

खस्ता म्हणजे मैद्याची त्रिकोणी पुरी. मैद्याची त्रिकोणी पुरी करतात, तिची घडी घालून ती तळतात. काही ठिकाणी खारीपुरी मिळते तशा प्रकारचा हा पदार्थ. खारीपुरीमध्ये जिरं वगैरे घातलेलं असतं. खस्त्यामध्ये जिरं किंवा आणखी काही असतं का, ते माहिती नाही. तर अशी छान कुरकुरीत, खुसखुशीत पुरी एका प्लेटमध्ये घेऊन ती थोडीशी मोडतात. त्यावर वेगवेगळ्या चटण्या टाकतात. आंबटगोड चिंचेची चटणी नि हिरव्या तिखटाची चटणी. त्यानंतर तुम्हाला हवं असेल तर थोडं दही टाकतात. वरून बारीक चिरलेला कांदा, टोमॅटो नि कोथिंबीर देखील टाकतात. उकडलेले हरभरे अगदी थोड्या संख्येत आणि हवा असेल तर थोडा चाट मसाला भुरभुरतात.

अगदी खुसखुशीत असलेली पुरी त्यावर हा सर्व ऐवज पडल्यामुळं थोडीशी नरम पडायला सुरुवात होते. पुरी नरम पडायच्या आतच आपण त्यावर तुटून पडलेलो असतो. चमच्यानं पुरीचा तुकडा पाडायचा आणि त्यावर असलेल्या सर्व टॉपिंगसह तो तुकडा गट्टम करून टाकायचा. खस्ता, कांदा, टोमॅटो, आंबटगोड नि तिखट चटणी नि अगदी थोडं दही या सर्वांची मिळून जी एक वेगळीच आणि भन्नाट चव निर्माण होते ती भारी लागते. शिवाय पुरी चावायला फार कष्ट पडत नाहीत. अगदी जिभेनं सुद्धा तुम्ही पुरी तोडू शकता.

खस्ता खाल्ल्यानंतर मग आम्ही भेळ खाल्ली. ती तशीही सगळीकडे खाल्लीच जाते. पण लक्षात राहिला तो खस्ताच. भेळ नि पाणीपुरी हे पदार्थ शहरानुसार बदलले जातात. प्रत्येक ठिकाणची चव वेगळी आणि घटक पदार्थ देखील वेगळे. पण असे खस्तासारखे नावानं आणि चवीनं हटके असलेले पदार्थ कायम लक्षात राहतात. एखादं शहर डोळ्यासमोर आलं की आपसूक त्या पदार्थाची आठवण येतेच… माझ्यासाठी अमरावती नि गिलावडा किंवा अमरावती नि सांबारवडी हे जसं आहे तसंच अकोला नि खस्ता आहे.

‘जगात भारी…’चा आख्खा मसूर

खरंतर बाहेर प्रचंड पाऊस पडत असताना शूटसाठी जावं की नाही यावरून द्विधा मनःस्थिती झाली होती. पण त्यादिवशी अख्खा मसुर खाण्याची त्याची तीव्र इच्छाही होती. मग काय त्याने थेट फोन लावला पुण्यातील सातारा रस्त्यावरील आख्खा मसुर स्पेशल जगात भारी कोल्हापुरी या रेस्तराँला.

आम्ही येतोय म्हंटल्यावर मग अरुण तोडकर आणि प्रमोद यादव यांनी जय्यत तयारी केली होती. सगळा बेत अगदी सज्ज ठेवला होता. बाहेर पाऊस कोसळत होता आणि रेस्तराँमध्ये फूडी आशिष चवदार आणि गरमागरम अख्खा मसुरचा आस्वाद घेत होता.

आख्खा मसूर हा नेमका कुठला आणि महाराष्ट्रात त्याची सुरुवात नेमकी कुठे झाली? कोल्हापूरला, सांगलीला, साताऱ्याला, कराडला की आणखी दुसरीकडंच कुठं, हे जाणून घ्यायचं असेल तर हा व्हिडिओ नक्की पहा.

आख्खा मसूर काय घरी पण करता येतो की… कुकरमध्ये मसूर लावायचा, पाच-सहा शिट्ट्या करायच्या आणि मग उसळ करून आडवा हात मारायचा… आख्खा मसूर खायला एखाद्या रेस्तराँमध्ये जायची काय गरज, असं जर तुम्हाला वाटत असेल तर मग नक्कीच तुम्ही या ठिकाणी गेलं पाहिजे… सहा तास रटारटा शिजणारा मसूर आणि स्पेशल मसाल्यांमध्ये तयार होणारी ही डिश चवीला एकदम भारी…

मसूर इतका शिजतो की मसुराचे काही दाणे फुटतात आणि त्याची पेस्ट तयार होते. हिंदीत दाल गलना म्हणतात ना ते हेच. मसुराचे काही दाणे फुटतात आणि मग एकदम घट्ट अशी ग्रेव्ही तयार होते. मस्त शिजलेला मसूर आणि घट्ट ग्रेव्ही म्हणजे आखखा मसूर… नावामध्ये आख्खा असलं तरीही काही मसूर हे फुटलेले आणि मिक्स झालेले असतात… नक्की आवडेल ट्राय करा….

‘अथर्व एग्ज’चा अंडा मोगलाई

अंड्याचे ऑम्लेट, हाफ फ्राय, भुर्जी हे पदार्थ बरेच जणांना आवडतात. नॉनव्हेज न खाणारे अनेकजण अंड्याचे पदार्थ आवडीने खातात. काही वेळा डॉक्टरांनी सांगितल्यामुळेही काही जणांना अंड्याचे पदार्थ खावेच लागतात. पुण्यात सदाशिव पेठेत अथर्व एग्ज कॉर्नरमध्ये अंड्याचे विविध प्रकार मिळतात. त्यातही इथला अंडा घोटाळा आणि अंडा मोगलाई हे पदार्थ ग्राहकांना विशेष आवडतात. कसे तयार करतात हे पदार्थ, काय आहे त्याची खासियत, हेच या व्हिडिओमध्ये सांगण्यात आले आहे. मी तर या पदार्थांच्या प्रेमातच पडलो आहे.

ताडोबाजवळचा धानकुटेंचा ढाबा

कुणी मटण किंवा चिकनचं नाव काढलं किंवा आखाड सुरू झाला की, मला चंद्रपूरच्या धानकुटे बाबाजींची आठवण येते. दहा-बारा वर्ष झाली असतील मला तिथं जाऊन पण बनविण्याची पद्धती, तिथला माहोल, स्पेशल मसाल्यांमुळे आलेली जबरी चव हे सर्व आजही अगदी ताजं आहे.

‘साम मराठी’चा चंद्रपूर प्रतिनिधी आणि माझा मित्र संजय तुमराम यांनी आम्हाला धानकुटेंच्या ढाब्याची सफर घडवून आणली होती. चंद्रपूरपासून साधारण २५ किलोमीटर दूर. ‘ताडोबा’ला लागून असलेल्या चिंचपल्ली गावात. म्हणजे ताडोबाच्या झरी गेटला जाण्यासाठी जो फाटा आहे त्याच्या अगदी जवळ.

मोठा ढाबा. लुक गावाकडच्या घरासारखा. समोर मोठं मोकळं मैदान. बांबूंवर वाळलेला चारा किंवा तत्सम काहीतरी टाकून केलेली बसायची व्यवस्था. आणि भितीदायक अशी नीरव शांतता. इथं चिकन किंवा मटण  किलोवर सांगावं लागतं. प्लेटवर मिळत नाही. म्हणजे आम्ही गेलो तेव्हा तशी पद्धत होती. बरं तुम्ही ग्रुपनं जाणार असाल तर वेळ काढून जा कारण तुम्ही गेल्यानंतर मटण, चिकन किंवा कोणताही पदार्थ तयार करायला घेतला जातो. तयार शिजवून ठेवलंय आणि तेच वाढलंय, असं शक्यतो होत नाही. 

तिथं मीठ आणि किरकोळ जिन्नस वगळता बाकी सर्व मसाले धानकुटे स्वतः तयार करतात. हळद, तिखट आणि बाकी सर्व मसाले. बरं वाटण वगैरे इथं मस्त पाटा वरवंट्यावर तयार होतं. कांदा  कापण्यापासून ते पदार्थ तयार करेपर्यंत धानकुटे यांची पद्धत वेगळी. मसाला कधी टाकायचा, किती टाकायचा आणि किती वेळ शिजवायचा, यावर पदार्थाची चव ठरते, असं बाबाजी सांगायचे.  

पदार्थ शिजतात चुलीवर आणि मातीच्या भांड्यात. त्यामुळं एकदम भन्नाट गावरान चव. हे सर्व प्रत्यक्ष डोळ्यांनी अनुभवल्यानंतर साधारण दीडतासानं आमची चिकन हंडी तयार झाली. मसाला नि लाल तिखटाचं योग्य प्रमाण जाणवत होतं. म्हणजे स्वाद सावजीच्या जवळ जाणारा मात्र, तितकं झणझणीत किंवा झटका मारणारं नाही. ग्रेव्ही थोडी दाट पण तेल म्हणजे तर्री मात्र, मजबूत. पण वैशिष्ट्य असं की, दुस-या दिवशी कोणताही त्रास नाही. 

जवळपास दहा-बारा वर्ष झाली. अनेक गोष्टी बदलल्या. पण एक गोष्ट कायम आहे आणि ती म्हणजे धानकुटेंच्या ढाब्याची चव. धानकुटे यांच्या पश्चात अमित धानकुटे हा बाबाजींची परंपरा पुढे चालवित आहे. संजय अनेकदा म्हणतो, ‘कधी येताय चंद्रपूरला? जाऊयात पुन्हा धानकुटेंकडं.’ अजून तरी जमलं नाहीये बघू कधी जमतंय धानकुटे यांच्याकडं मस्त जंगलातल्या चवीचा आस्वाद घ्यायला.

महाराष्ट्रातील सर्वांत महाग बिर्याणी…

मुंबई, पुण्यासह अनेक शहरांमध्ये सध्या बिर्याणीचे पिकच आल्यासारखी स्थिती आहे. चौका-चौकात बिर्याणीची दुकाने थाटल्याचे पाहायला मिळते. काही ठिकाणी तर खूप स्वस्तात चिकन, मटण बिर्याणी दिली जाते. पण या सगळ्या बिर्याणीपेक्षा एकदम हटके आणि महाराष्ट्रातील सर्वात महाग बिर्याणी पुण्यात एके ठिकाणी मिळते. हे कुठले हॉटेल नाही तर ग्राहकांना घरातूनच ऑर्डरप्रमाणे बिर्याणी तयार करून पार्सल दिली जाते. पुण्यातील या हटके बिर्याणीबद्दल ‘फूडी आशिष शो’च्या या एपिसोडमध्ये माहिती देण्यात आली आहे. सिंहगड रस्त्यावर राहणारे प्रसिद्ध शेफ सुनील जगताप हे स्वतः ही बिर्याणी तयार करतात. इंडियन फ्लेवर्स असे त्यांच्या व्यवसायाचे नाव आहे.

हॉटेल तुळजाईची वजडी…

वजडी हे नाव जरी काढले तरी काहींच्या तोंडाला पाणी सुटते.. वजडी खाण्यासाठी लोक कुठेही जाऊ शकतात. पण पुण्यात जर वजडी खायची असेल तर त्याचे हक्काचे ठिकाण म्हणजे भाऊ महाराज बोळातील हॉटेल तुळजाई. या शोच्या निमित्ताने वजडीवर आडवा हात मारण्यासाठी फूडी आशिष यावेळी आपल्या काही मित्रांसोबत या हॉटेलवर पोहोचला. तुळजाईमधील वजडीची वैशिष्ट्ये काय, इथे वजडी कशी केली जाते, हे सगळं पाहायचं असेल तर हा व्हिडिओ नक्की बघा. ता.क. – वजडी न आवडणाऱ्यांनीही हा व्हिडिओ बघावा, त्यांना वजडी आवडायला लागेल हे नक्की.

आणि हो आमचं लवंगी मिरची हे यूट्यूब चॅनेल सबस्क्राइब करायला अजिबात विसरू नका…

हिराबागेजवळचे ‘मटकी पोहे’

पोहे म्हणजे माझा जीव की प्राण. सकाळ, दुपार किंवा संध्याकाळ कधीही पोहे समोर आले तरी मी त्याला नाही म्हणत नाही. पोह्यामध्ये वेगवेगळ्या व्हरायटी कुठे मिळतात, हे तर तो सतत शोधत असतो. यावेळी पुण्यातील हिराबाग चौकातील अमित उपहारगृहामध्ये मिळणारे मटकी पोहे खाण्यासाठी फूडी मी कायम जातो.

पाहूया तर पुण्यात मिळणारे चविष्ट मटकी पोहे…